Wlepię pożegnanie co miałam mówić na zakończenie ale zmieniono plan. Powód oficjalny: brak czasu. Oczywiście licencja creative commons, jak na wszystko, więc można robić z tym co się chce

Szanowni
Państwo! Drodzy koledzy i koleżanki.

 

30 kwietnia. Dzień jak każdy inny, ale dla nas jest to
szczególna data. Dzisiaj my- pierwszy rocznik Technikum Informatycznego
otrzymamy świadectwo ukończenia szkoły. Co się zmieniło przez te cztery lata? Z
pewnością wiele. Dzieci, które urodziły się w pamiętnym 2006 roku są już
przedszkolakami. Wiele drzewek posadzonych w 2006 roku zdążyło już wydać swoje
pierwsze owoce. Wielu umarło, wielu się urodziło, technologia poszła do przodu,
wielu twórców ukończyło swoje dzieła. A nasza szkoła? Czy i ona się zmieniła?
Szafki, sala, boisko, monitoring, nowe ławki, nowe okna, nowa elewacja. Wielu z
naszych młodszych kolegów i koleżanek nie pamięta jak było wcześniej i nie
widziała jak dużo się zmieniło.

Ale czy my się zmieniliśmy? Z pewnością tak. Przyszliśmy tu
jako podlotki. Nasze zdanie o tym, co się dzieje wokół było jeszcze
niewykształcone. Mieliśmy po 16 lat i było nas o wiele więcej. Ponad połowa z
nas nie dotrwała nawet do trzeciej klasy. Pozostało 12 wspaniałych. 12
niepokonanych. ( Tu piosenka niepokonani i filmik)

Tak, w ciągu tych 4 lat uczyliśmy się wielu rzeczy.
Kilkakrotnie zmienialiśmy swoje poglądy pod wpływem nabytego doświadczenia.
Uczyliśmy się tego, co wymaga od nas program nauczania, jednocześnie ucząc się
życia. Poznawaliśmy tajniki swojej sztuki. Zgłębialiśmy się coraz bardziej by z
czasem…

Teraz przed nami chwile prawdy. Będziemy się starali
pokazać, że nie zmarnowaliśmy tego czasu. Że mimo wszystko coś nam w głowach
pozostało. Że jesteśmy na tyle dojrzali, by podjąć studia wyższe i legitymować
się średnim wykształceniem. Że jesteśmy na tyle przygotowani, by podjąć
pierwszą pracę w zawodzie. Że jesteśmy na tyle dorośli, by budować
teraźniejszość i przyszłość naszej ojczyzny. Że jesteśmy na tyle dojrzali, by
być wzorem dla młodszych pokoleń. Stoimy w tym miejscu już jako absolwenci
Technikum Informatycznego przy Zespole Szkół im. Mikołaja Kopernika w Witnicy.
To, że tak jest, zawdzięczamy wielu osobom, którym w dniu dzisiejszym należą
się podziękowania.

Dziękujemy naszym rodzicom za trud włożony w nasze
wychowanie i wszelką pomoc, jakiej udzielali nam w czasie edukacji. Przecież w
cale nie musieli. Jesteśmy już dorośli i powinniśmy sami o siebie dbać. Ale
robili to. Z dobroci serca i z wielkiej miłości, jaką nas darzą. To im należą
się szczególne podziękowania. Gdyby nie oni, nie byłoby nas tutaj.

Dziękujemy wszystkim naszym znajomym. Kolegom i koleżankom,
każdemu z naszych przyjaciół i przyjaciółek. To oni wspierali nas w trudnych
chwilach dobrym i pokrzepiającym słowem, wyciągali nas z dołków, pomagali przy
zadaniach domowych i odstresować się po szkole. Dzięki nim miło spędzaliśmy
czas. I choć czasem odrywali nas od nauki, bez nich trudniej byłoby przeżyć ten
okres. Wielu z nich nie ma już na tej sali, bo odeszli układając sobie dalej
życie, wielu nigdy tu nie było, wielu jest tu obecnych. Wszystkim tak samo
należy się słowo „dziękuję”.

I wreszcie podziękowania należą się Wam, drodzy nauczyciele.
To dzięki wam nie zbłądziliśmy, gdy było takie ryzyko. To Wy wyznaczaliście nam
drogę i byliście niczym pochodnie w ciemnościach niewiedzy. To nasza wina, że
nie zawsze chcieliśmy czerpać z tego światła. Wiele słów, które zostały
wypowiedziane przez Was w pierwszej czy drugiej klasie, zrozumieliśmy dopiero w
trzeciej czy czwartej, potwierdzając je własnym doświadczeniem. Słowa te były
jak nasiona na pustyni, które czekały na odpowiednie warunki, by zakiełkować i
rozwinąć się. Za to, dziękujemy wam najbardziej. Dziękujemy za trud, który
włożyli Państwo w naszą edukację. Wieczorem podziękujemy Państwu imiennie. Przepraszamy
za to, że nie byliśmy dość ambitni i zbyt leniwi. Że chęci z Państwa strony
były, jednaj jak Wyspiański w Weselu napisał: „Ale oni nie chcą chcieć”. Tak
często nam się nie chciało. Tak często prosiliśmy, by tu cytat: „dzisiaj był
lajcik”. Dziś żałujemy każdej minuty, którą mogliśmy wykorzystać lepiej.

Dziękujemy każdemu, kto włożył choć jedną cegiełkę w
budowaniu nas jako dorosłych ludzi, nas, jako przyszłych informatyków, nas jako
wzorowych obywateli. Wszystkim jesteśmy bardzo wdzięczni.

Drodzy koledzy i drogie koleżanki z klas młodszych. Szkoła
ta była dla nas miejscem pierwszych razów. Pierwsza praca, pierwsza miłość,
pierwszy zawód, pierwsza sesja, pierwsze wybory, osiemnastki itd. Tutaj
dorastaliśmy i tutaj nabieraliśmy doświadczenia. Życzymy wam, abyście byli
odważni i nie bali się podejmować nowych wyzwań. Nie bali się tych pierwszych
razów, które przyniesie wam życie. Gdy los rzuci wyzwanie, bądźcie gotowi je
podjąć. Na tym dojrzałość polega. Bądźcie ambitni. Domagajcie się nowych
informacji. Bądźcie czynni w nabywaniu doświadczenia. Czytajcie, szukajcie,
dopytujcie się. Sięgajcie tam, gdzie nie sięga wzrok. Jest wiele metod, by to
uczynić. Nasi dziadkowie nie mieli takich możliwości. Na świecie jest tyle
tajemnic, które czekają, aż ktoś je rozwiąże. Być może i wy? Szansa jest.
Uważajcie tylko, by nikogo nie krzywdzić. Sami też nie lubicie być krzywdzeni.
Pomagajcie jedni drugim i dzielcie się wiadomościami. To jest jedyna droga do
postępu. Nie warto drugi raz zabierać się za wynalezienie koła. My odchodzimy
do historii. To do was należy przyszłość i teraźniejszość tej szkoły. To od was
zależy, ile z niej wyniesiecie. Życzymy, abyście wynieśli więcej od nas. Szkoła
będzie taka, jakimi wy będziecie. Na was spoczywa ten ciężar. My odchodzimy,
but show must go on.